Sunday, 3 November 2013

പ്രാര്‍ത്ഥന

ഉറക്കത്തിന്റെ മൂക്ക് തോണ്ടി
വേലി ചാടിപ്പോയിട്ടുണ്ട്
കുരുത്തം കെട്ട
ഒരു സ്വപ്നം.

പുലരിയുടെ പുരയില്‍ നിന്ന്
പിടിച്ചു വലിച്ച് 
വെയിലത്ത് നിര്‍ത്തണം
അസത്തിനെ.



Image Attribution: "Chasing Dreams" by godit : deviantArt via CC:BY-NC-ND 3.0
 

Thursday, 1 November 2012

വെയില്‍വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍

ദൂരെ, ഒരു വലിയ തണലിന്റെ
പുതപ്പ്.
ചുട്ടു പൊള്ളുന്ന വെയിലിലൊരിത്തിരി
തണുപ്പ്.
മഞ്ഞമണ്ണിന്റെ മരീചികയലകള്‍ക്കപ്പുറത്തെ
കറുപ്പ്.
ഓടിയതില്‍ കയറിയാറ്റുന്ന
കിതപ്പ്.
ഒഴുകിനിര്‍ത്താതെ തലനനച്ച്
വിയര്‍പ്പ്.
ഇത് തണലല്ല, വെറുമിരുട്ടെന്ന്
വെറുപ്പ്.
ഒരിറ്റ് കണ്ണീരുപ്പ്.

വീണ്ടും, അടുത്ത തണല്‍ തേടി
നടപ്പ്.

Monday, 20 August 2012

ചിറകുകളില്ലാതെ പറക്കുന്ന ചിലത്


ഇന്നലെ നീ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതുപോലെ
ഒരു കൂടനിറയെ കവിതകളെ
നൂലില്ലാത്തൊരു പട്ടത്തിന്റെ
വാലില്ലാത്തൊരു അറ്റത്തു കെട്ടി
പറക്കാന്‍ വിട്ടതാണ്.

എത്രതവണ ഉറക്കമെണീറ്റ് നോക്കിയിട്ടും
മാഞ്ഞുപോവാന്‍ മടിക്കുന്ന
ഒരു സ്വപ്നം പോലെ
വൃത്തികെട്ട ഏതോ ഓര്‍മ്മക്കാടിനു മുകളില്‍
വെച്ചുതീണ്ടിയ ഒരു കാറ്റ്
അതിനെ നിരന്തരം ഉലയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ചലമിറ്റുവീഴുന്ന മുറിവിലെ
പഴുപ്പു തേടുന്ന ഈച്ചകളെപ്പോലെ
എത്രതട്ടിക്കളഞ്ഞിട്ടും വിട്ടുപോവാന്‍ വിസമ്മതിച്ച്
ഒരു പൈങ്കിളിക്കൂട്ടം
അതിനെ പൊതിഞ്ഞുകൊത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആവര്‍ത്തനം വെയിലുപൊള്ളിച്ച ആകാശവും
മറവിയുടെ പൊടി പിടിച്ച മേഘജാലങ്ങളും താണ്ടി
എപ്പോഴായിരിക്കും
ആ പട്ടം നിന്റെ പറമ്പിലേക്ക് വീഴുക?


Photo Attribution: (Damir Sefić) / CC BY-NC 3.0

Wednesday, 7 March 2012

വിഷമഴയ്ക്കൊരു കുട

   പുതുതലമുറയിലെ മൂല്യച്യുതിയെക്കുറിച്ച് ഘോരഘോരം കവലപ്രസംഗങ്ങള്‍ നടക്കാറുണ്ട്. സമൂഹത്തിനു വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാത്തവരായി, സാമൂഹ്യബോധമില്ലാത്തവരായി എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജുകളിലെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങളും സാമൂഹ്യവിചക്ഷണരും മുദ്ര കുത്താറുണ്ട്. തങ്ങളുടെ കഴുത്തിലെ തുടലുകള്‍ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ് തെരുവിലെ കണ്ണീരില്‍ ഞങ്ങളുടെ ഉപ്പുണ്ടെന്നും പടരുന്ന ചോരയ്ക്ക് ഞങ്ങളുടെ ചോപ്പുണ്ടെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സമൂഹത്തിന്റെ നീറുന്ന പ്രശ്നങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന്, ഉപരിപ്ലവമായ ശ്രദ്ധാക്ഷണങ്ങള്‍ക്കും പ്രകടനപടുതയ്ക്കും അപ്പുറം തങ്ങള്‍ക്കും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യാനുണ്ടെന്നു നമുക്ക് കാണിച്ചുതരികയാണ് കേരളത്തിന്റെ വടക്കേ അറ്റത്തുനിന്നും കാസറഗോഡ് എല്‍ബിഎസ് എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജിലെ ഒരു പറ്റം വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ .

   "വിഷമഴയ്ക്കൊരു കുട" എന്ന അവരുടെ സ്വപ്നസംരംഭം ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാവുന്നത് ഒരുപറ്റം ചെറുപ്പക്കാര്‍ വിഷമഴയുടെ ദുരിതകാണ്ഡം പേറുന്ന ഭൂമികയില്‍ സ്വാന്തനത്തിന്റെ ആതപത്രം തീര്‍ക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ടു മാത്രമല്ല, കീര്‍ത്തി തട്ടിപ്പറിക്കലുകളുടെ, നിരാസത്തിന്റെ, അവഗണനയുടെ സാങ്കേതിക മതില്‍ക്കെട്ടുകള്‍ തകര്‍ത്തെറിഞ്ഞാണ് അവര്‍ ഇത് യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാക്കിയത് എന്നതുകൊണ്ടുകൂടിയാണ്.

   എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ ദുരിതമേഖലയായ കാസറഗോഡ് മുള്ളേരിയ ബോവിക്കാനം പഞ്ചായത്തില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജിലെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് ഇത് വെറുമൊരു സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയുടെ മാത്രം വിഷയമല്ല. തങ്ങളുടെ തൊട്ടയല്‍പക്കത്തുനിന്നും ഉയരുന്ന നിലവിളികള്‍ക്ക് തങ്ങളാലാവും വിധം സ്വാന്തനമെത്തിക്കുക എന്നത് അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇപ്പോള്‍ ഒരു ജീവിതലക്ഷ്യം കൂടിയാണ്.

    എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ ബാധിതനായി അരയ്ക്കു താഴെ തളര്‍ന്നു ജോലി മുടങ്ങിയ ബോവിക്കാനം രമേശന്‍ എന്ന നിര്‍ധനന് ഇവര്‍ നിര്‍മ്മിച്ചു നല്കിയ വീടിന്റെ താക്കോല്‍ദാനം 2012 മാര്‍ച്ച് ആറിന് കോളേജില്‍ വെച്ചുനടന്ന ചടങ്ങില്‍ നിര്‍വഹിച്ചത് പ്രശസ്ത പരിസ്ഥിതി പ്രവര്‍ത്തകയായ മേധാപട്കറാണ്. അന്നേ ദിവസം കാസറഗോഡ് കളക്ട്രേറ്റിലേക്ക് നടന്ന റാലിയും പൊതുസമ്മേളനവുമൊക്കെ വിപുലമായി കൊണ്ടാടിയ മാധ്യമസുഹൃത്തുക്കള്‍ ഈയൊരു സംരംഭത്തെ ഗൌനിക്കുകയുണ്ടായില്ല.
     ഒരു പ്രശ്നത്തില്‍ എപ്പോഴും മാധ്യമശ്രദ്ധ കിട്ടുന്നത് റാലികള്‍ക്കും പൊതുസമ്മേളനങ്ങള്‍ക്കും മാത്രമാണ്. ഓരോ ജനകീയപ്രശ്നത്തിലും ശ്രദ്ധ നേടുന്നത് പ്രസംഗങ്ങളും പ്രകടനാഘോഷങ്ങളും മാത്രമാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ മാധ്യമങ്ങള്‍ ഇത്തരമൊരു സമീപനം പുലര്‍ത്തിപ്പോരുന്നത് എന്നു മനസ്സിലാവുന്നില്ല.

വീടിനു മുന്നില്‍ രമേശേട്ടന്‍

     'വിഷമഴയ്ക്കൊരു കുട' പദ്ധതിയുടെ പ്രാരംഭപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ആരംഭിക്കുന്നത് 2011 മാര്‍ച്ചോടെയാണ്. അക്കൊല്ലം കണ്ണൂര്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റി യൂണിയന്‍ കലോത്സവത്തിന്റെ ഭാഗമായി എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ ചിത്രപ്രദര്‍ശനം സംഘടിപ്പിച്ചപ്പോഴാണ് ഈ കൂട്ടുകാര്‍ക്ക് പ്രശ്നത്തിന്റെ ആഴവും പരപ്പും ബോധ്യപ്പെടുന്നത്. വെറും പ്രദര്‍ശനങ്ങള്‍ക്കും കലാജാഥകള്‍ക്കും അപ്പുറം ഈ വിഷയത്തില്‍ തങ്ങള്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യാനുണ്ടെന്ന് അവര്‍ തിരിച്ചറിയുന്നത് അവിടെവെച്ചാണ്. തുടര്‍ന്ന് 'എന്‍മകജെ' നോവല്‍ തപ്പിപ്പിടിച്ച് വായിക്കാനും സംഭവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ വാര്‍ത്തകളും ശേഖരിക്കാനും സെമിനാറുകളില്‍ പങ്കെടുക്കാനും കോളേജ് മുഴുവന്‍ ഉണര്‍ന്നിറങ്ങുകയായിരുന്നു. ബോവിക്കാനം പഞ്ചായത്തില്‍ ഒരു ആരോഗ്യസര്‍വ്വേ സംഘടിപ്പിച്ചും കേരളസര്‍ക്കാരിന്റെ മെഡിക്കല്‍ ക്യാമ്പില്‍ വളണ്ടിയര്‍മാരായി പങ്കെടുത്തും അവര്‍ വിഷയത്തെ വിശകലനാധിഷ്ഠിതമായി വിലയിരുത്തുകയായിരുന്നു.
   സാധാരണ സന്നദ്ധസംഘടനകളും മറ്റും ചെയ്യുന്നതു പോലെ കുറേ ധനം ശേഖരിച്ച് അതുപോലെ വിതരണം ചെയ്യുക എന്ന ഏര്‍പ്പാടിലെ നിരര്‍ത്ഥകത തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സാന്ത്വനത്തിന്റെ പുതുവഴികളാണ് ഇവര്‍ ആരാഞ്ഞത്. അടിയന്തരമായി ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം അര്‍ഹരായവരെ തിരഞ്ഞുപിടിക്കുക എന്ന ജോലി ശ്രമകരമായിരുന്നുവത്രെ. പടര്‍പ്പില്‍ തല്ലുന്നതിനു പകരം സഹായം ആവശ്യമുള്ളവരെ ഓരോരുത്തരെയായി തെരെഞ്ഞെടുത്ത് ഘട്ടം ഘട്ടമായി സഹായിക്കാന്‍ തീരുമാനമായി.

    "പ്ലസ് ടുവിന് സയന്‍സ് ഗ്രൂപ്പെടുക്കണം, ഒരുപാടു പഠിക്കണം." അന്വേഷണങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അവരെത്തിയ എന്മകജെയിലെ വീട്ടിലിരുന്നു ശ്രുതി എന്ന പെണ്‍കുട്ടി അവരോടു സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പങ്കുവെച്ചു. എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ ദുരന്തത്തിന്റെ മുഖമായി ലോകത്തേവരുടെയും മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞ ശ്രുതി എന്ന കുട്ടിയുടെ മുഴുവന്‍ വിദ്യാഭ്യാസച്ചെലവുകളും ഏറ്റെടുത്ത് ആ കുട്ടിയെ സ്പോണ്‍സര്‍ ചെയ്യുക എന്നതാവട്ടെ ആദ്യ ലക്ഷ്യമെന്ന് അവര്‍ തീരുമാനിച്ചു.
    സംരംഭത്തിന്റെ അനുമതിക്കായി കോളേജ് പ്രിന്‍സിപ്പലിനെ സമീപിച്ച ഇവര്‍ക്ക് അനുവാദ നിരാസത്തിന്റെ കയ്പുനീരാണ് ആദ്യം ലഭിച്ചത്. പ്രൊഫഷണല്‍ കോളേജ് വിദ്യാര്‍ത്ഥികളായ നിങ്ങള്‍ ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ക്കൊന്നും സമയം കളയേണ്ട കാര്യമില്ല, അതിനൊക്കെ ധാരാളം ചാരിറ്റബിള്‍ സംഘടനകളും മറ്റും നമ്മുടെ നാട്ടിലുണ്ട്, നിങ്ങളുടെ ഡ്യൂട്ടി പഠനം മാത്രമാണ് എന്നതായിരുന്നത്രേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമീപനം. ഈ അനുഭവത്തില്‍ പതറി മാറിനില്‍ക്കാന്‍ അവര്‍ ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല. കാസറഗോഡുനിന്ന് തിരുവനന്തപുരം വരെ പോയി എല്‍ബിഎസ് ഡയറക്ടറുടെ അടുത്തു നിന്നും അവര്‍ അനുമതി നേടിയെടുത്തു.

     മുള്ളേരിയ ഹയര്‍സെക്കണ്ടറി സ്കൂളില്‍ പ്ലസ്-ടുവിന് പഠിക്കുന്ന ശ്രുതി എന്ന പെണ്‍കുട്ടിയുടെ യൂണിഫോം, പുസ്തകങ്ങള്‍ , സ്കൂളിലേക്കുള്ള യാത്ര  തുടങ്ങിയ ചിലവുകളൊക്കെ ഇപ്പോള്‍ വഹിക്കുന്നത് എല്‍ബിഎസ് എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജിലെ ഈ മിടുക്കരായ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളാണ്. അതിനിടയില്‍ തമാശകളെന്ന് അവര്‍ ചിരിച്ചുതള്ളുന്ന മറ്റ് ദുരനുഭവങ്ങളും അവര്‍ക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നു. ഇവര്‍ നടത്തുന്ന ഈ പ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ ക്രെഡിറ്റുമവകാശപ്പെട്ട് കണ്ടുനില്‍ക്കുന്നവര്‍ പത്രത്തില്‍ വാര്‍ത്ത കൊടുക്കുന്ന അവസ്ഥ. ശ്രുതിക്ക് ലാപ്ടോപ് സമ്മാനിച്ച ഓസ്ട്രേലിയന്‍ കമ്പനിയെ അനുമോദിച്ച് നാലുകോളം വാര്‍ത്ത‍ നല്‍കിയ മാധ്യമങ്ങള്‍ ആ കുട്ടി എങ്ങനെ പഠിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാത്ത അവസ്ഥ.അതിനെയൊന്നും വിലവെക്കാതെ തങ്ങളുടെ കര്‍മ്മങ്ങളില്‍ നിശബ്ദരായി മുഴുകുകയാണിവര്‍ .

    അതിനിടയില്‍ ഇവരുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ സത്യസന്ധത തിരിച്ചറിഞ്ഞ ബോവിക്കാനം പഞ്ചായത്ത് അധികൃതര്‍ ഇവരോട് ഒരു സഹായമഭ്യര്‍ത്ഥിച്ചു. പഞ്ചായത്തില്‍ നിന്നും ലഭിച്ച ഭവനനിര്‍മ്മാണ സഹായഫണ്ടുമുഴുവന്‍ സ്വന്തം ചികിത്സയ്ക്കു വകമാറ്റി ചെലവഴിക്കേണ്ടി വന്ന എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ ദുരിതബാധിതനായ ബോവിക്കാനം രമേശന്റെ വീട് നിര്‍മ്മാണം ഏറ്റെടുക്കണം എന്ന അഭ്യര്‍ഥനയായിരുന്നു അത്. പഞ്ചായത്തിന്റെയും കോളേജിലെ പുതിയ പ്രിന്‍സിപ്പാളിന്റെയും  അകമഴിഞ്ഞ പിന്തുണയോടു കൂടെ അവര്‍ ആ വലിയ ലക്ഷ്യം ഏറ്റെടുത്ത് ഭംഗിയായി നിര്‍വഹിച്ചു. ആ വീടിന്റെ താക്കോല്‍ദാനമാണ്  അംബികാസുതന്‍ മാങ്ങാട്, ഡോ.വൈ.എസ്.മോഹന്‍ കുമാര്‍  തുടങ്ങിയവര്‍ സംബന്ധിച്ച, കോളേജ് ഓഡിറ്റോറിയത്തില്‍ വെച്ച് നടന്ന, പ്രൌഡഗംഭീരമായ ചടങ്ങില്‍ വെച്ച്   മേധാപട്കര്‍ നിര്‍വഹിച്ചത്.

താക്കോല്‍ ദാന ചടങ്ങ് മേധാ പട്കര്‍ നിര്‍വഹിക്കുന്നു 


    എല്‍ബിഎസ് കോളേജിലെ നാലാം വര്‍ഷവിദ്യാര്‍ഥികളായ ഷഫീക്ക് റഹ്മാന്‍, എബിന്‍ സേവ്യര്‍ , സച്ചിന്‍ രമേശ്, അജയന്‍, വിപിന്‍, നീതു മെഹ്നാസ്, ഗീതു  തുടങ്ങിയവരാണ് സംരംഭത്തിന് നേതൃത്വം കൊടുക്കുന്നത്. "വിഷമഴയ്ക്കൊരു കുട" എന്ന അര്‍ത്ഥവത്തായ പേര് നിര്‍ദ്ദേശിച്ചത് പൂര്‍വ്വവിദ്യാര്‍ത്ഥിയായ ശങ്കരനും ലോഗോ ഡിസൈന്‍ ചെയ്തത് ധനേശന്‍ മാഷുമാണ്.

       വലിയ വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ ഒരുപാടു ചെയ്തിട്ടും വലിയതോതിലൊരു മാധ്യമശ്രദ്ധ കിട്ടാത്ത നിരാശയൊന്നും ഈ കൂട്ടുകാര്‍ക്കില്ല. തങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നതൊക്കെ ചെറിയ കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രമാണെന്നും തങ്ങള്‍ക്ക് ചെയ്തു തീര്‍ക്കാന്‍ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ടെന്നും വിനയാന്വിതരാവുകയാണ് ഇവര്‍ .
 

Wednesday, 29 June 2011

കാക്കക്കൂട് ബ്ലോഗ് മീറ്റ് അഥവാ ഒരു വയനാടന്‍ യാത്രയുടെ കഥ

  രു വിദ്യാര്‍ത്ഥി-ബ്ലോഗ്ഗിങ്ങ് കൂട്ടായ്മ എന്നൊരു ലേബലുമൊട്ടിച്ച് പുറത്തേക്കൊന്നും വലിയ ഒച്ചയും ബഹളവുമൊന്നുമുണ്ടാക്കാതെ കുറച്ചുകാലമായി ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചു കാക്കകള്‍ അട(ങ്ങി)യിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്.. ഒന്നോ രണ്ടോ കൊളാബറേറ്റീവ് പോസ്റ്റുകളും അപൂര്‍വ്വം ചില ചര്‍ച്ചകളും കൊച്ചുകൊച്ചു കലപിലകളുമായി  കാക്കക്കൂടിന്റെ ഒരു വര്‍ഷം അങ്ങനെ പൂര്‍ത്തിയായി. കുറച്ചുകാലമായി മനസ്സില്‍ കൊണ്ടു നടന്നിരുന്ന ഒരു ആഗ്രഹമായിരുന്നു എല്ലാ കാക്കകളുടേയും ഒരു ഒത്തുചേരല്‍ എന്ന പരിപാടി.  എല്ലാ കാക്കളുടേയും എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോള്‍ ഒരു തുഞ്ചന്‍ മീറ്റിന്റെ കൂട്ട് പത്തുമുന്നൂറ് കാക്കകളൊന്നുമുണ്ടെന്ന് ധരിച്ചേക്കരുത്. പ്രാരംഭകാലത്തെ ഒരു പത്തുപതിനഞ്ച് പേരും പിന്നെ പലപ്പോഴായി ചേര്‍ന്ന അഞ്ചോ ആറോ അംഗങ്ങളും. കാക്കക്കൂട് എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ ആരൊക്കെയാണ് അംഗങ്ങളായുള്ളതെന്നോ കൃത്യമായി എത്ര കാക്കകളുണ്ടെന്നോ യാതൊരു കണക്കും സൂക്ഷിക്കാത്ത, നിശിതമായ നിയമാവലികളോ അച്ചടക്കമോ ഒന്നുമില്ലാത്ത, കയോറ്റിക് സൌന്ദര്യത്തിലഭിരമിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ കൂട്ടം. പലപ്പോഴായി ഗൂഗിള്‍ ചാറ്റില്‍ പച്ചവെളിച്ചം കത്തിച്ച് ചര്‍ച്ചാവണ്ടികളെ നെടുകേയും കുറുകേയും കടത്തിവിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു റെയില്‍വേ ജംഗ്ഷന്‍. എപ്പോഴും കരുതിവെച്ചിരുന്നത്, കുറച്ചുകാക്കകള്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പലപ്പോഴായി നേരില്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും എല്ലാവരും കൂടെ ഒരുമിച്ചൊരു കണ്ടുമുട്ടല്‍  എന്ന നടക്കാത്ത ഒരു സ്വപ്നം. എന്തായാലും ജൂണ്‍ 27 തിങ്കളാഴ്ച്ച കോഴിക്കോട് ( ഒരു വേദി പോലും നിശ്ചയിക്കാതെ ) ഒരു മീറ്റ് പ്ലാന്‍ ചെയ്യാമെന്ന് ആ സ്വപ്നത്തിന് ഒരു ക്ലൈമാക്സ്...


    രാവിലെ 7:40ന് മിണ്ടാപ്പൂച്ചയുടെ ഫോണ്‍ വിളിയോടെയാണ് 27ന് ഉണരുന്നത്. കോഴിക്കോട് പുതിയ ബസ്‌സ്റ്റാന്‍ഡ് പരിസരത്തേക്ക് പത്തുമണിയോടെ എത്തുക എന്ന നിര്‍ദ്ദേശമായിരുന്നു സന്ദേശം. തുടര്‍വിളികളുടെ ദിശാസൂചകങ്ങളോടെ പത്തേമുക്കാലോടെ കോഴിക്കോട് പുതിയ ബസ്‌സ്റ്റാന്‍ഡിനു സമീപം ഫോക്കസ് മാളില്‍ എത്തി. തലേന്നു തന്നെ കോഴിക്കോട് ലാന്റിയ ഓലപ്പടക്കവും മത്താപ്പും, ടിയാന്മാരുടെ തലേദിവസത്തെ താമസസ്ഥലമായ കോഴിക്കോട് മെഡിക്കല്‍ കോളേജ് ഹോസ്റ്റല്‍ ആതിഥേയനായ ഈയിടെ അടുത്ത് സ്വന്തം ബ്ലോഗ് താല്ക്കാലികമായി അടയ്ക്കുക എന്ന അഹങ്കാരം കാണിച്ച് പ്രശസ്തനാവാന്‍ ശ്രമിച്ച അനൂപനും(തരികിടന്‍ എന്ന് പഴയ ബ്ലോഗ്നാമധേയം), അവിടെ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു(26ന് പ്രസ്തുത മൂന്നു കാക്കകളും കൂടെ കാണിച്ചുകൂട്ടി എന്ന് പറയപ്പെട്ട കഥകള്‍ മറ്റൊരു പോസ്റ്റിനുള്ള അത്രേം വലിപ്പമുള്ളതു കൊണ്ട് പറയാന്‍ നില്‍ക്കുന്നില്ല). പിന്നെ നതയും മിണ്ടാപ്പൂച്ചയും. എല്ലാവരും (ഓലപ്പടക്കമൊഴിച്ച്) കണക്കു പരീക്ഷയ്ക്ക് കെമിസ്ട്രി ചോദ്യപ്പേപ്പര്‍ കിട്ടിയ പോലെ "ഇവനോ കുഞ്ഞൂട്ടന്‍ aka നിഖില്‍?!!" എന്നു വാ പൊളിച്ചു. താമസിയാതെ തന്നെ മഴയത്ത് നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന് "മഴയത്ത് ഇറങ്ങി ഓടിയതു കൊണ്ട് ഓട്ടോക്കാശ് ലാഭമായി പെട്ടന്നിങ്ങ്എത്തി" എന്നും പറഞ്ഞ് ആരാന്‍ aka രണ്ടാം നിഖില്‍ (വര്‍മ്മ)എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. കോറം തികഞ്ഞു. ഇനി ആരും വരാനില്ല, വരാമെന്നേറ്റിട്ടുമില്ല. ഇതാണ് ഞങ്ങടെ ആള്‍ക്കൂട്ടം.

ഫോക്കസ് മാളിനു മുന്നില്‍ കാക്കക്കൂട്ടം

  മൊത്തം എണ്ണമെടുക്കുകയാണെങ്കില്‍ (!) ചുരുങ്ങിയത് 20ല്‍ പരം കാക്കകളെങ്കിലും വേണമെങ്കിലും എല്ലാ കാക്കകളും രാജ്യത്തിന്റെ ഓരോരോ മൂലകളില്‍ പലപല യൂണിവേഴ്സിറ്റികളിലായി വിദ്യാര്‍ത്ഥികളായതുകൊണ്ട് എല്ലാര്‍ക്കും ഒരുമിച്ച് ഒരു ഡേറ്റിനെത്തിച്ചേരാന്‍ കഴിയുക എന്നത് വീണ്ടും അങ്ങനെ നടക്കാത്ത സ്വപ്നമായിത്തന്നെ തുടരുമായിരിക്കും.
എന്തായാലും കോറം തികഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് ഇനിയെന്തു വേണം മീറ്റിന് എന്ന ചിന്ത ശക്തമാവാന്‍ തുടങ്ങി. പതിവു ബ്ലോഗ്മീറ്റുകള്‍ക്കൊക്കെ പത്തിരുനൂറ് രൂപ രജി.ഫീയും നല്ല ശാപ്പാടും നല്ല ഓഡിറ്റോറിയവുമൊക്കെ ഉണ്ടാവാറുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങളെന്തായാലും ആകെ ഏഴുപേരല്ലേ! രണ്ടു ഓട്ടോറിക്ഷ വിളിച്ചു. സരോവരം ബയോപാര്‍ക്കിലേക്ക് വിട്ടോളാന്‍ പറഞ്ഞു. അവിടേക്ക് എന്‍ട്രി ഫീസായി പത്തു രൂപ വെച്ച് പിരിച്ച ശേഷം ടിക്കറ്റെടുത്ത് അകത്തേക്ക് കയറി. ഇനി ഒരു ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ വേണം! അവിടെ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞുനടന്ന രണ്ടു ചേട്ടന്മാരുടെ കയ്യില്‍ ക്യാമറ കൊടുത്ത് അതെടുത്തു തരാന്‍ പറഞ്ഞ് ആ ചടങ്ങും നിര്‍വഹിച്ചു.

ഒരു ഗ്രൂപ്പുകളി 

ഈ സമയമുടനീളം താന്‍ ഏറ്റിക്കൊണ്ടുവന്ന "ഈയെഴുത്ത് സുവനീര്‍ " നൂറു രൂപ കൊടുത്ത് എല്ലാരും വാങ്ങണമെന്നും നമ്മുടെ സ്വന്തം മനോരാജേട്ടനെ ഫീമാകാരമായ കടക്കെണിയില്‍നിന്നും മുക്തനാക്കണാമെന്നും പറഞ്ഞ് മത്താപ്പ് വന്‍ മാര്‍ക്കറ്റിങ്ങ് സെന്റികള്‍ അടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പടച്ചോനേ രാവിലത്തെ ഇ.എന്‍.ടി. ക്ലാസ്സ് കട്ടുചെയ്താ താന്‍ വന്നിരിക്കുന്നത് എന്നും ഇത്തവണ അറ്റന്‍ഡന്‍സ് തൊണ്ണൂറ്റൊമ്പതു ശതമാനത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാന്‍ ഒത്തിരി കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വരുമെന്നും പറഞ്ഞ് നത എണ്ണിപ്പെറുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.  അപ്പുറത്തെ ചിന്ന തടാകത്തില്‍ പെഡല്‍ ബോട്ടിങ്ങിനായി ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ നീ കാഷ്വാലിറ്റിയിലാണെന്ന് കളവ് പറഞ്ഞാ ഞാന്‍ ക്ലാസ്സ് കട്ട് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്, സൂക്ഷിച്ചും കണ്ടും ഒക്കെ പോയി വാ എന്ന് ഓലപ്പടക്കത്തിന് ഒരു സ്നേഹശാസനവും!


  എന്തായാലും ചെറിയ ചെറിയ കൊച്ചുവര്‍ത്തമാനങ്ങളും ഒന്നോ രണ്ടോ പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ചോ ചിലസിനിമകളേക്കുറിച്ചോ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും വലിച്ചുവാരി വാങ്ങിവെക്കുന്ന കൊട്ടുകളെക്കുറിച്ചോ ചെറിയ ചെറിയ ചര്‍ച്ചകളുമായി ഞങ്ങള്‍ ചുറ്റല്‍ തുടര്‍ന്നു. കാര്യമായി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ ഇങ്ങനെ തെണ്ടിനടക്കല്‍ ഞങ്ങളുടെ അത്ര പരിചയമില്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ടും  ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് മഴച്ചാറ്റലുകള്‍ വന്നും പോയും കൊണ്ടിരുന്നതുകൊണ്ടും മിണ്ടാപ്പൂച്ചയ്ക്കും നതയ്ക്കും ചെറുതായി ബോറടിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

  

  കാണ്‍പൂരില്‍ നിന്ന് മൊബൈല്‍ വഴി റസിമാനും ഇടയ്ക്ക് മീറ്റില്‍ പങ്കെടുത്തു.  ടെലിഫോണ്‍ സംഭാഷണം കഴിഞ്ഞ പാടെ ഇനിയും കാണാമെന്ന് പറഞ്ഞ് ഉച്ചയ്ക്കത്തെ ക്ലാസ്സ് മിസ്സാവാതിരിക്കാന്‍ നത കോളേജിലേക്കോടി.
    പാരഗണ്‍ , സാഗര്‍ മുതലായ പ്രലോഭന നാമധേയങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദമായ ചര്‍ച്ചയ്ക്കൊടുവില്‍ പാവങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഇന്ത്യന്‍ കോഫീ ഹൌസ് മതി നമുക്ക് ലഞ്ചിനെന്ന് ഐകകണ്ഠേന അഭിപ്രായം പാസ്സായി. വലിയ ബ്ലോഗ്മീറ്റുകളുടെ ഒടുക്കത്തെ ഭക്ഷണച്ചെലവുകളെക്കുറിച്ചുള്ള കേട്ടറിവുകളയവിറക്കി എല്ലാവരും ഇരുപതു രൂപയുടെ കോഫീഹൌസ് ഊണ് സാവധാനം അകത്താക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
    "ഡാ നമുക്ക് ചുമ്മാ വയനാട് ഒന്നു പോയി വന്നാലോ? വെറുതേ KSRTC ബസ്സില്‍ കയറി ചുരം കയറാം, ഇന്നു തന്നെ തിരിച്ചിങ്ങു പോരേം ചെയ്യാം..." ആകെ കിട്ടുന്ന ഒരു സ്പൂണ്‍ കാബേജ് തോരന്റെ അവസാനത്തെ കഷ്ണം ഒരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തോടെ ആസ്വദിച്ചു ചവച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ വര്‍മ്മയ്ക്ക് പെട്ടന്ന് തോന്നിയ ഒരു ആശയം യാത്രകളുടെ ആവേശ്ഭായ് ആയ ഓലപ്പടക്കത്തിനോടുള്ള ഒരു ചോദ്യരൂപമായാണ് പുറത്തുവന്നത്. കേട്ടപാതി കേള്‍ക്കാത്ത പാതി ഓലപ്പടക്കം അതങ്ങ് ഉറപ്പിച്ചു. മീറ്റുകഴിഞ്ഞ് തൃശ്ശൂരേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയില്‍ കൂട്ടിന് രണ്ടുപേരുണ്ടാവും എന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍ കാത്തിരുന്ന മിണ്ടാപ്പൂച്ചയെ കഠിനമായി നിരാശപ്പെടുത്തി തൃശ്ശൂരേക്കുള്ള ബസ്സില് സുരക്ഷിതമായി കയറ്റിവിട്ട് ഐവര്‍സംഘം മാനന്തവാടിക്കുള്ള ബസ്സും കാത്ത് ഇരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
    ബസ്സു കാത്ത് ഇരിക്കുന്നതിനിടയില്‍, വെറുതേ വയനാടു പോയി ചുരം മാത്രം കണ്ട് തിരിച്ചുപോരുന്നത് മണ്ടത്തരമാണെന്നും എങ്ങനെപോയാലും തിരിച്ചു കോഴിക്കോടെത്തുമ്പോഴേക്കും ഒരുപാടു വൈകുമെന്നും കൂടണായാന്‍ കഴിയാതെ വരുമെന്നും മത്താപ്പിന് ബോധോദയം വന്നു. അതായത് വയനാട് സ്റ്റേ ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍ പിറ്റേ ദിവസം ഒന്നോരണ്ടോ സ്ഥലങ്ങളൊക്കെ കണ്ട് പതുക്കെ വന്നാല്‍ മതി. ഓലപ്പടക്കം ശക്തമായി അതിനെ പിന്താങ്ങി. പക്ഷേ പ്രശ്നം അതല്ലല്ലോ. എല്ലാവരും വന്നിരിക്കുന്നത് ഇട്ടിരിക്കുന്ന വസ്ത്രവും ഏറിപ്പോയാല്‍ ഒരു നൂറ് രൂപയും കൊണ്ടാണ്. അതു കൊണ്ട് ചെലവാക്കേണ്ടത് രണ്ടു ദിവസമാണ്. ATM എന്ന പ്രതിഭാസം കൊണ്ട് സാമ്പത്തികപ്രശ്നം പെട്ടന്ന് പരിഹരിക്കപ്പെട്ടു. പ്രൊഫഷണല്‍ കോളേജ് ഹോസ്റ്റല്‍ ജീവിതം എന്നെ എന്തു പഠിപ്പിച്ചു എന്നു അഞ്ചു നിമിഷം ഒന്നു റിവൈസ്‌ ചെയ്തതോടെ ഉള്ള ഒരു ജോഡി വസ്ത്രം കൊണ്ട് വേണെമെങ്കില്‍ ഒരാഴ്ച വരെ കഴിയാം എന്ന് അടുത്ത പ്രശ്നവും പരിഹരിക്കപ്പെട്ടു.
    KSRTC ബസ്സിലെ തിരക്ക് അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. ഞങ്ങളെപ്പോലെ കാത്തുനിന്ന് സ്റ്റേറ്റ് ബസ്സിനു കയറുന്ന ഒരുപാടു പേര്‍ . ഇത്രയും തിരക്കില്‍ ഒരു KSRTC ലോങ്ങ്‌റൂട്ട് ട്രിപ്  തുടങ്ങുന്നത് ഒരപൂര്‍വ്വ കാഴ്ച്ച തന്നെയാണ്. ബസ്സിന്റെ പിന്‍സീറ്റുകളിലൊന്നില്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ഇരുന്ന് അനൂപനും ഓലപ്പടക്കവും മൊബൈലില്‍ ടൈപ്പാന്‍ തുടങ്ങി. ആരെങ്കിലും ഒരു സൌഹൃദ സദസ്സില്‍ മൊബൈലും കുത്തിക്കൊണ്ട് ഇരിക്കല്‍ എന്ന കാര്യത്തോട് വല്ലാത്ത ദേഷ്യമാണ്. ഇതിനു രണ്ടു കാരണങ്ങളാണ് ഉള്ളത്. കര്‍ത്താവേ ഇവന്മാര്‍ക്കു വരെ ആളുണ്ട്, നമുക്കൊന്നും സൊള്ളാന്‍ നല്ല കുറ്റികള്‍ ഇല്ലാതെ പോയല്ലോ എന്ന അസൂയ. രണ്ട്, ഫേസ്ബുക്കാനും ട്വീറ്റാനും നമ്മുടെ മൊബൈലില് സ്നാപ്പ്റ്റുവും ഗ്രാവിറ്റിയും ഒന്നും ഇല്ലാതെ പോയല്ലോ എന്ന നിരാശ.
    ബസ്സില്‍ പഴയ ബാലഭൂമിയും ഗൃഹലക്ഷ്മിയുമെല്ലാം നാലെണ്ണം ചേര്‍ത്തുകെട്ടി വില്ക്കാന്‍ ഒരു ചേട്ടന്‍ വന്നിരുന്നു. "ഈയെഴുത്ത്" ചെലവാവാന്‍ കത്തിയ പുതിയ ആശയം വര്‍മ്മ മത്താപ്പിന് ഉപദേശിച്ചുകൊടുത്തു. "ഈയെഴുത്തേയ്, ഈയെഴുത്തേയ്...രണ്ടെണ്ണം പത്തുര്‍പ്പ്യ..." നിരന്തരമായി തേയ്ക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ നിസ്സഹായതയിലും വേദനയിലും മത്താപ്പ് നീട്ടി വിളിച്ചു: "ഓട്രാ...."
  ഒരു ബാലഭൂമികെട്ട് ഓലപ്പടക്കം പത്തു രൂപ മുടക്കി വാങ്ങി. മാജിക്ക്മാലുവിനും മൂഷിക്കിനും കാലമിത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും യാതൊരു മാറ്റവുമില്ല. അതേ തെമ്മാടിത്തം.. പാവം അകടനും ഭകടനും ..ഒരുപാട് പുതിയ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ രംഗപ്രവേശം ചെയ്തിട്ടുണ്ടല്ലേ.. കുഞ്ചൂസ്, ടിന്റുമോന്‍, ഇ-മാന്‍...
    ബസ്സ് മാനന്തവാടി പിടിക്കുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ മുതിര്‍ന്ന ഗൂഗിള്‍ബസ്സറും പഴയ  ബ്ലോഗറുമായ വയനാടുകാരന്‍ പട്ടേട്ടുമായി ഫോണില്‍ ബന്ധപ്പെട്ട് അവിടത്തെ താമസം മത്താപ്പ് ശരിയാക്കി. മാനന്തവാടി ഇറങ്ങിയ ശേഷം ടൂറിസ്റ്റ്ഹോം കണ്ടു പിടിച്ച് ചെക്കിന്‍ ചെയ്തു. ടൌണില്‍ തെണ്ടാനിറങ്ങി. മാനന്തവാടി ടൌണ്‍ നാട്ടിലെ ടൌണുകള്‍ പോലെത്തന്നെയാണ് (അല്ലാതെയാവാന്‍ മാനന്തവാടി അമേരിക്കയിലൊന്നുമല്ലല്ലൊ!).
    രാത്രി ഒരിടത്തും പോവാനില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഒരു മാധ്യമം ആഴ്ചപ്പതിപ്പും വയനാട് ടൂറിസം ബുക്ക്‌ലെറ്റും വാങ്ങി റൂമിലേക്ക് മടങ്ങി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് പട്ടേട്ടും വന്നു. പിന്നെ കൂലങ്കഷമായ ചര്‍ച്ചകളായിരുന്നു. കഥയും കവിതയും തമ്മിലുള്ള അതിര്‍വരമ്പുകളെക്കുറിച്ച് ഒരുപാടു ബ്ലോഗുകളെ ഉദ്ധരിച്ച് വിശദമായ ഒരു ചര്‍ച്ചയാണ് ആദ്യം നടന്നത്. ഒരു ലേഖനമെഴുതി കഷണം മുറിച്ച് കവിതയാക്കുന്നതിനെപ്പറ്റിയും എഴുത്തുകാരന്റെ അനുഭവം വായനക്കാരന് മൂര്‍ത്തമാക്കുന്നതില്‍ കഥയും കവിതയും പ്രയോഗിക്കുന്ന ടെക്ക്നിക്കല്‍ സുനകളെപ്പറ്റിയും ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. പട്ടേട്ടിന്റെ നിലപാടുതറയില്‍ നിന്ന് കൂടി ആനന്ദിനേയും എം.മുകുന്ദന്റേയും കഥകള്‍ മുതല്‍ ഉമേഷിന്റെ കവിത വരെ നോക്കിക്കണ്ടു. മത്താപ്പു കൂടെയുള്ളതുകൊണ്ട് സ്വാഭാവികമായും ചിത്രകാരനെപ്പറ്റിയും ഗൂഗിള്‍ ബസ്സില് നടന്ന തെറിവിളികളെപ്പറ്റിയും ജാതിവാലിന്റെ പൊല്ലാപ്പുകളെപ്പറ്റിയും ചര്‍ച്ച നടന്നു. ഡിഫി നേതാവായ പട്ടേട്ടിനോട് രമേശന്‍ ഇഷ്യൂവിനെപ്പറ്റിയും പാര്‍ട്ടിയുടെ അപചയത്തെപ്പറ്റിയും ഒക്കെ സംശയങ്ങളാരാഞ്ഞു. വയനാടിന്റെ ചരിത്രത്തെപ്പറ്റിയും അടിമലേലത്തെപ്പറ്റിയും കൂലിയായി അന്നന്നത്തെ അന്നം അളന്നുകൊടുക്കുന്നതിനെതിരെ സമരം ചെയ്ത് പാര്‍ട്ടി വളര്‍ന്നുവന്നതിനെപ്പറ്റിയുമെല്ലാം പട്ടേട്ട് വിവരിച്ചു തന്നു. കുറച്ചുസമയം കൊണ്ട് കൂടുതല്‍ സ്ഥലം കണ്ടു തീര്‍ക്കാന്‍ അടുത്ത ദിവസത്തേക്ക് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു നല്ല പ്ലാനും നിര്‍ദ്ദേശിച്ച് പട്ടേട്ട് മടങ്ങി.


പട്ടേട്ടും പിള്ളേരും

    ഞങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച തുടര്‍ന്നു.

    ബൂലോകത്തെ പുതിയ "പുറംചൊറിയല്‍ " പ്രവണതയെപ്പറ്റിയാണ് പിന്നീട് സംഭാഷണങ്ങള്‍ പുരോഗമിച്ചത്. ചില പ്രത്യേകവ്യക്തികള്‍ എഴുതുമ്പോള്‍ ഏതു പോസ്റ്റും ഗംഭീരം എന്ന മട്ടില്‍ കമന്റുകള്‍‌ കൊണ്ട് ചില ബ്ലോഗുക‌ള്‍ നിറയുന്നതിനെപ്പറ്റിയും അഞ്ഞൂറും അറുന്നൂറും ഫോളോവേഴ്സിനെ ഉണ്ടാക്കി പരസ്പരം ഇന്റര്‍വ്യൂ ചെയ്തും പുറംചൊറിഞ്ഞും നിര്‍വൃതി തേടിയും നേടിയും ബൂലോക ഭീകരത സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ബ്ലോഗന്മാരും ബ്ലോഗിണികളും ആത്മവിമര്‍ശനം നടത്തണമെന്ന് അഭിപ്രായമുയര്‍ന്നു. എന്തിനാണ് പോസ്റ്റുകള്‍ വായിക്കാന്‍ പോലും മെനക്കെടാതെ ആളുകള്‍ "നന്നായി, ഗംഭീരം, നല്ല പോസ്റ്റ്.." എന്നൊക്കെ ഒറ്റ വരി കമന്റുകളെഴുതി സ്ഥലം വിടുന്നത്? എന്തിനാണ് ഏതു ചവറു കവിതയിലും "ഇതാണ് നല്ല കവിത.. കുട്ടീ നീ നന്നായി കവിതയെഴുതി ഞങ്ങളേ അത്ഭുത പരതന്ത്രരാക്കുന്നു.. ആസ്വാദനത്തിന്റെ പാരമ്യതകളിലേക്ക് ഈ യുവബ്ലോഗിണിയുടെ കവിത എന്നെ വലിച്ചു കൊണ്ടുപോവുന്നു.." എന്നൊക്കെ കമന്റി എഴുതുന്ന ആള്‍ക്കാരുടെ ഭാവി നശിപ്പിക്കുന്നത്? സത്യസന്ധമായ നിലപാടുകളും വിമര്‍ശനങ്ങളും വന്നാലല്ലേ സ്വയം പുരോഗതി കൈവരിച്ച് നല്ല എഴുത്തുകാര്‍ രൂപപ്പെടുകയുള്ളൂ...? ഇങ്ങനെ പഞ്ചസാരയും തേന്‍കരിമ്പും കൊണ്ട് കമന്റഭിഷേകം നടത്തുന്ന സുഹൃത്തുക്കളേ, നിങ്ങള്‍ ഇല്ലാതാക്കുന്നത് ഓണ്‍ലൈന്‍ എഴുത്തിലൂടെ രൂപപ്പെട്ടുവരാന്‍ പോവുന്ന ഒരു നല്ല എഴുത്തുതലമുറയെയാണ്..നിങ്ങളുടെ വിലകുറഞ്ഞ തിളങ്ങുന്ന അഭിപ്രായത്തില്‍ മതിമറന്ന് നശിച്ചുപോവുന്നതു കേവലം ചില ബ്ലോഗര്‍മാരുടെ എഴുത്തുമേന്മ എന്നതിലുപരി നല്ല ആസ്വാദനത്തിന്റേയും അനുവാചകത്വത്തിന്റെയും ഒരു സംസ്കാരമാണ്.. ഏതാണ് നെല്ല്, ഏതാണ് പതിരെന്ന് തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയാതെ ഷണ്ഡപ്പെടാന്‍ പോവുന്നത് അംഗസംഖ്യ ദിനംപ്രതി വര്‍ധിച്ചുവരുന്ന ഓണ്‍ലൈന്‍ വായനാകമ്മ്യൂണിറ്റിയാണ്...

   പിറ്റേന്ന് കാലത്ത് ആറുമണിക്കെണീറ്റ് ഒന്നാം ഡെസ്റ്റിനേഷനായ തിരുനെല്ലിക്കുള്ള ബസ്സുപിടിക്കേണ്ട ആകുലതകള്‍ക്കും വര്‍മ്മയുടെ ഗാനശേഖരത്തില്‍ പുതുതായി കടന്നുകൂടിയ പാശ്ചാത്യസംഗീതഭ്രമത്തിന്റെ അനുഭവവിവരണങ്ങള്‍ക്കുമിടയില്‍ അറിയാതെ ഉറക്കം വിരുന്നു വന്നു.


    28ന് കാലത്തുതന്നെ എണീറ്റ്  എല്ലാവരും റെഡിയായി. റെഡിയായി എന്നു പറയുമ്പോള്‍ തലേദിവസത്തെ ഡ്രസ്സില്‍ മത്താപ്പിന്റെ സ്പ്രേ അടിക്കുക എന്നതില്‍ കവിഞ്ഞ് ഒരുക്കങ്ങളൊന്നും കാണേണ്ടതില്ല. തിരുനെല്ലി ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് ആറ് ഇരുപതിനുള്ള KSRTC ബസ്സുപിടിച്ചു. ഒന്നരമണിക്കൂര്‍ യാത്രയ്ക്കു ശേഷം തിരുനെല്ലിയെത്തി.
    അതിമനോഹരമായ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഉയരത്തില്‍ നില്ക്കുകയാണ് ക്ഷേത്രം.


  തിരുനെല്ലിക്കപ്പുറത്താണ് പാപനാശിനിപ്പുഴ. ആത്മാക്കളുടെ പാപങ്ങള്‍ ചിതാഭസ്മമാക്കി ഒഴിക്കിക്കളയുന്ന തീര്‍ത്ഥം.

പാപനാശിനിപ്പുഴയില്‍ അടിഞ്ഞു കൂടിയ ചിതഭാസ്മകുഞ്ജങ്ങള്‍

   ക്ഷേത്രത്തിലും പാപനാശിനി പരിസരത്തും കണ്ടുമുട്ടുന്നുവര്‍ക്കെല്ലാം വിഷാദത്തിന്റെയും ഗഹനമായ നഷ്ടസ്മൃതികളുടേയും കനത്ത ഭാവം. അത്തരമൊരു അറ്റ്മോസ്ഫിയറില്‍ അടിച്ചുപൊളിക്കാന്‍ വന്ന കൂതറകളാവാതിരിക്കാന്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടങ്ങള്‍ കാണുമ്പോള്‍ ക്യാമറകള്‍ മാറ്റിവെച്ചും വര്‍ത്തമാനം കുറച്ചും ഞങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധാലുക്കളായി. കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് ഒരു ചെറിയ കാവു കാണാന്‍ പോയി. അതിമനോഹരമായ പ്രശാന്തമായ ഒരിടം.

    ഞാവല്‍മരങ്ങളുടെ പന്തലിപ്പിനു ചോട്ടില്‍ ഒരു ഗുഹയും കല്‍വിഗ്രങ്ങളും. അടുത്തൊഴുകുന്ന ചെറിയ ഒരരുവി. അടിനു ശേഷം ക്ഷേത്രത്തിനു താഴെ അടച്ചുപയോഗശൂന്യമായ നിലയില്‍ മറ്റൊരു കോമ്പൌണ്ടില്‍ ഒരു അരക്ഷേത്രം കൂടെ വിസിറ്റി.


   ഒന്നര മണിക്കൂറോളം തിരുനെല്ലിയില്‍ ചെലവഴിച്ച ശേഷം ഞങ്ങള്‍ മാനന്തവാടിയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി ചെക്കൌട്ട് ചെയ്തു.
പഴശ്ശി കുടീരം
    ആദ്യം പഴശ്ശി ശവകുടീരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ 'കാണാന്‍' കാര്യമായി ഒന്നുമില്ല. പഴശ്ശിയെ സംസ്കരിച്ച സ്ഥലം, അതിനോടു ചേര്‍ന്ന് ചെറിയ ഒരു ഭൂഗര്‍ഭ മ്യൂസിയം. അവിടെ കുറച്ചു പഴയ രേഖകളും ചെറിയ ചില വിവരണങ്ങളും(പഴശ്ശിരാജ സിനിമയിലെ തന്നെ!) ഓലപ്പുരയുടെയും മറ്റും ചില മാതൃകകളും മാത്രം.


    കുറച്ചുകൂടെ വിപുലമായ രീതിയില്‍ മ്യൂസിയം ഒരുക്കാമായിരുന്നു എന്നു തോന്നി.

    ശേഷം പൂക്കോട് തടാകത്തിലേക്ക്. ചുറ്റുമുള്ള മലകള്‍ക്കിടയില്‍ വെള്ളം കെട്ടിനിന്ന് രൂപപ്പെട്ടതാണ് തടാകം .  ഞങ്ങള്‍ ആദ്യം ബോട്ടിങ്ങിനിറങ്ങി. തടാകത്തില്‍ അവിടിവിടെയായി നീല ആമ്പല്‍പ്പൂക്കള്‍ .


    നീര്‍ക്കാക്കകള്‍ ക്യാമറയ്ക്ക് പിടിതരാതെ അഹങ്കാരത്തില്‍ മുങ്ങാംകുഴിയിട്ടു കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. തുടര്‍ന്ന് തടാകം ചുറ്റുമുള്ള കാനന പാതയിലൂടെ അട്ടകളെ വെല്ലുവിളിച്ച് ഫോട്ടോഷൂട്ടിനായി ഒരു നടത്തം.



    അനൂപന്റെ കാലില്‍ കയറിപ്പറ്റി ചോരകുടിക്കാന്‍ മാത്രം ജീവഭയമില്ലാത്ത ഒരു അട്ടപ്പഹയനെ മത്താപ്പ് എറ്റിക്കളഞ്ഞു. വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവാന്‍ ഓരോ കുപ്പി തേന്‍നെല്ലിക്കയും വാങ്ങി ഞങ്ങള്‍ കോഴിക്കോട്ടേക്ക് ബസ്സു കയറി.


    ഉച്ചയ്ക്ക് തിരിച്ചു വരാം എന്നും പറഞ്ഞു കോഴിക്കോട്ടേക്ക് പുറപ്പെട്ടപ്പെട്ടവനും ദാ, ഫോക്കസ് മാളുവരെ പോയി ചായ കുടിച്ചു  തിരിച്ചെത്താമെന്നു പറഞ്ഞ് വീട്ടില്‍നിന്നിറങ്ങി അബദ്ധത്തില്‍ ചാടിയവനും ഒക്കെ 24 മണിക്കൂര്‍ നീണ്ടുനിന്ന നാടുതെണ്ടലിനു ശേഷം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാനായി കോഴിക്കോട് ബസ്‌സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ നിന്നു. ഒരു മീറ്റ് ഇവിടെ അവസാനിക്കുകയാണ്. തികച്ചും യാദൃശ്ചികമായ, തികച്ചും ഡിസോര്‍ഡേര്‍ഡ് ആയ, യാതൊരു പ്ലാനുകളുമില്ലാതെ വട്ടുകൊണ്ട് സംഭവിച്ച, എങ്കിലും അത്യധികം ഹൃദ്യമായി അനുഭവപ്പെട്ട ഒരുദിന യാത്രയുടെ ഏച്ചുകെട്ടലിലേക്ക് നീണ്ട കാക്കമീറ്റ് അവിടെ തീരുകയാണ്. ഇത്തരം മീറ്റുകള്‍ കൊല്ലാകൊല്ലം ആവര്‍ത്തിക്കാമെന്നും ഉടനേതന്നെ പ്ലാന്‍ചെയ്തിനിയൊരു വിശദമായ വയനാടു യാത്രയില്‍ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടാമെന്നും പറഞ്ഞ് എല്ലാരും കൂടണഞ്ഞു.

Tuesday, 31 May 2011

കടം

Photo Attribute: CreativeCommons©Flickruser:Kuchingboy

ഊര്‍ജ്ജതന്ത്രം ഉറക്കം തൂങ്ങുന്ന
ഉച്ചപ്പിരിയഡുകളില്‍
ഉസ്മാന്‍മാഷുടെ തുപ്പല്‍മഴകള്‍
മുന്‍ബഞ്ചുകളിലെ കോളനികളിലേക്ക്
ആക്രമണം നടത്തുമ്പോഴൊക്കെ
ക്ലാസ്സിന്റെ പിന്നില്‍
ഉണക്കാന്‍ നിവര്‍ത്തിയിട്ട
ശീലക്കുട തന്ന നിസ്സഹായതയെക്കുറിച്ചാണ്
ഞാന്‍ ആലോചിച്ചിരുന്നത്.

നനഞ്ഞുപിഞ്ഞിയ ജൂലൈമാസങ്ങളില്‍
മുട്ടിനു വെള്ളം കയറിയ ഇടവഴികളിലൂടെ
വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോഴൊക്കെ
ഒരു ചേമ്പിലയ്ക്കുകീഴില്‍
ഒരുമിച്ചു നനയാന്‍ പറ്റാതാക്കിയ
എന്റെയും നിന്റെയും പുള്ളിക്കുടകളോട്
കടുത്ത അമര്‍ഷം തോന്നാറുണ്ടായിരുന്നു.

കണക്കുബുക്ക് പ്രസവിച്ച കടലാസുതോണികള്‍ക്ക്
കര്‍ക്കിടകം വെട്ടിയ കപ്പല്‍ച്ചാലുകളിലൂടെ
നനഞ്ഞുമുങ്ങാതെ കടലുതാണ്ടാന്‍
കുടയും ചൂടി
പിന്നാലെ പോവേണ്ടിവന്നു,എനിക്ക്.

ഒടുക്കം ,
നനഞ്ഞുമുങ്ങാതെ
പുതിയ പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കപ്പലുകള്‍ കടലിലിറക്കാനും
തലനനയാതെ ഊര്‍ജ്ജതന്ത്രം പഠിക്കാനും
ഇടവഴിവിട്ട് ടോള്‍ഹൈവേകളിലൂടെ
ബൈക്ക് പറത്താനും
ഒരു
റെയിന്‍കോട്ട് വാങ്ങിച്ചു.

എങ്കിലും!
തുണിപൊടിഞ്ഞ് തുളകള്‍ വീണിട്ടും,
തുരുമ്പുകമ്പികള്‍ തകര്‍ന്നൊടിഞ്ഞിട്ടും,
തുലാക്കോളുകളുടെ തഴമ്പുപൊട്ടിയ
മഴക്കുടകളെ എടുത്തുവെച്ചിട്ടുണ്ട്,

കലക്കുവെള്ളത്തില്‍ ഒലിച്ചിറങ്ങിപ്പോയ
പഴെമഴക്കാലം
കുട കടം ചോദിച്ച്
തിരിച്ചുവന്നെങ്കിലോ?

Friday, 27 May 2011

ശുണ്ഠിക്കിളികള്‍ അഥവാ....

  നിങ്ങള്‍ ഒരു പക്ഷിയാണെന്നു കരുതുക... നിങ്ങള്‍ക്ക് നിങ്ങളുടേതായ ഒരു ലോകവും അവിടെ നിങ്ങളുടെ ഇണകളും കൂട്ടുകാരും കുഞ്ഞുകിളികളും വയസ്സന്‍കിളികളുമൊക്കെയായി നിങ്ങളുടേതായ ഒരു ജീവിതം കൊച്ചുകൊച്ചു ഇണക്കങ്ങളും പിണക്കങ്ങളും വലിയ സന്തോഷങ്ങളും ചെറിയ വേദനകളുമായി സുഖകരമായി നയിച്ചു പോരുന്നു. കാലാകാലം ഇണചേര്‍ന്ന് മുട്ടകളിടുകയും പുതിയ പ്രാണന്റെ വലിയ പ്രതീക്ഷകളുമായി അടയിരിക്കുകയും മുട്ടകള്‍ വിരിഞ്ഞ് കുഞ്ഞുകിളിക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഉരുവം കൊള്ളല്‍ മുതല്‍ കൊത്തിയാട്ടല്‍ വരെ സ്വപ്നം കാണുകയും അതുതാനേ ജീവിതലക്ഷ്യം എന്ന് നിര്‍വൃതിയടയുകയും ചെയ്യുന്നു..ഇങ്ങനെ സുന്ദരമായ ഒരു ജീവിതം തുടരുന്നതിനിടെയാണ് അത് സംഭവിക്കുന്നത്...
.
.
.
നിങ്ങളുടെ ലോകത്തിന് തൊട്ടപ്പുറത്ത് അഹങ്കാരത്തിന്റെയും താന്‍പ്രമാണിത്തത്തിന്റേയും മൂര്‍ത്തീരൂപം പ്രാപിച്ച ഒരു പന്നിക്കൂട്ടം നിങ്ങള്‍ സൂക്ഷിച്ചുപരിപാലിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ എല്ലാമെല്ലാമായ കുഞ്ഞുമുട്ടകളുമായി കടന്നുകളയുകയും അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നിഴല്‍ വീഴ്ത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
നിങ്ങള്‍ എന്തു ചെയ്യും?

അതെ, സകല ദേഷ്യത്തോടും നിങ്ങളാല്‍ക്കഴിയുംവണ്ണം പന്നികളെ ഓരോരുത്തരെയായി ആക്രമിച്ചു കീഴ്പ്പെടുത്തുകയും തിരിച്ചുപിടിക്കാവുന്നിടത്തോളം മുട്ടകള്‍ തിരിച്ചുപിടിക്കുകയും ചെയ്യും..


  ഇപ്പോള്‍ ലോകത്തെയാകെ കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വീഡിയോഗെയിമിന്റെ മൂലകഥയാണ് മുകളില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. "Angry Birds" അഥവാ " ശുണ്ഠിപ്പക്ഷികള്‍ " എന്ന ഈ ഗെയിം ലോകത്ത് ഇന്ന് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയും ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ പ്രസിദ്ധിയാര്‍ജ്ജിക്കുകയും ചെയ്ത ഗെയിമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. മാരിയോക്കും ഡേവിനും ശേഷം ഒരു കളി ലോകത്തെ ഇത്രമേല്‍ പിടിച്ചുലയ്ക്കുന്നത് ഇതാദ്യമായിട്ടാണ്. മൊബൈല്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകള്‍ക്ക് വിവിധ അപ്ലിക്കേഷനുകള്‍ നിര്‍മ്മിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന " റോവിയോ മൊബൈല്‍ " എന്ന 50ല്‍ താഴെമാത്രം എംപ്ലോയീസുള്ള ചെറിയൊരു ഫിന്‍ലാന്‍ഡ് കമ്പനിയാണ് ലോകത്താകമാനമുള്ള നിരവധി മൊബൈല്‍ ഉപഭോക്താക്കളെ 'ശുണ്ഠിക്കിളി'കളാക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഏകദേശം ഒന്നര വര്‍ഷം മുമ്പേ, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ 2009 ഡിസംബറിലാണ് ആഗോള മൊബൈല്‍ ഭീമന്‍ ആപ്പിള്‍ ഐ-ഫോണിന്റെ ആപ്പ്-സ്റ്റോറില്‍ ഒരു സാധാരണ ഗെയിമിങ്ങ് അപ്ലിക്കേഷന്‍ എന്ന നിലയില്‍ റോവിയോ ഇത് പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത്. അഭൂതപൂര്‍വ്വമായ പ്രതികരണമായിരുന്നു തുടര്‍ന്ന് അതിന് ലഭിച്ചത്. അതിനു ശേഷം ഇതുവരെ ഏകദേശം 13 ദശലക്ഷം കോപ്പികളാണ് ആപ്പിളിന്റെ ആപ്പ്-സ്റ്റോറില്‍ നിന്ന് ചൂടപ്പം പോലെ വിറ്റഴിഞ്ഞത്. തുടക്കത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്താന്‍ മടിച്ചെങ്കിലും പിന്നീട് നോക്കിയ മൊബൈല്‍ഫോണ്‍ ഓപ്പെറേറ്റിംഗ് സിസ്റ്റമായ സിംബയനും ഈ ഗെയിമിനെ ഉള്‍ക്കൊണ്ടു. ഇന്ന് ആപ്പിള്‍ ഐ-ഓഎസ്, ഗൂഗിള്‍ ആന്‍ഡ്രോയിഡ്, സിംബയന്‍ മുതലായ മൊബൈല്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലായി ലോകത്താകമാനം കോടിക്കണക്കിന് ഉപഭോക്താക്കളാണ് ഈ ഗെയിമിന് അടിമകളായി മാറിയിരിക്കുന്നത്. ഒരു ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന വിവരം എന്താണെന്നു വെച്ചാല്‍ ലോകത്ത് ഓരോ ദിവസവും 200 ദശലക്ഷം മിനുറ്റ് വീതം ഈ ഗെയിം കളിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട് എന്നതാണ്! അതായത് ഒരു വര്‍ഷം 1.2 ദശലക്ഷം മണിക്കൂറുകള്‍ !



 കളിയുടെ രീതി വളരെ ലളിതമാണ്. മുട്ട കട്ടു കൊണ്ടുപോയ പന്നിക്കൂറ്റന്‍മാര്‍ മരം കൊണ്ടും ചില്ലുകൊണ്ടും ഇഷ്ടിക കൊണ്ടുമൊക്കെ വിവിധ ഷെല്‍ട്ടറുകള്‍ തീര്‍ത്ത് അതിനുള്ളിലിരിക്കും. ശുണ്ഠി മൂത്ത കിളികള്‍ ഒരോരുത്തരായി വന്ന് ഒരു കവണ കൊണ്ട് ഈ ഷെല്‍റ്ററുകള്‍ക്കുനേരെ സ്വയം എറ്റും. ഈ ഷെല്‍ട്ടറുകള്‍ തകര്‍ന്നുവീണ് പന്നിക്കുട്ടന്‍മാര്‍ കൊല്ലപ്പെടുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് പോയിന്റുകള്‍ ലഭിക്കുന്നു. ഷെല്‍റ്ററുകളുടെ വീക്ക് പോയിന്റുകളില്‍ കിളികളെ എറ്റിക്കൊള്ളിക്കുക എന്നതാണ് കളിമിടുക്ക്. വിവിധ ലെവെലുകളിലായി വിവിധതരം കിളികളെയും വിവിധതരം പന്നികളെയുമൊക്കെ  നിങ്ങള്‍ക്ക് അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വരും. ഏറ്റവും കുറവ് എണ്ണം കിളികളെ ഉപയോഗിച്ച് പരമാവധി നാശം വിതയ്ക്കുക എന്നതാണ് നിങ്ങളുടെ ധര്‍മ്മം. ലെവെലുകളില്‍ നിന്ന് ലെവലുകളിലേക്ക് മുന്നേറുന്നതിനനുസരിച്ച് പുതിയ പുതിയ കഴിവുകളുള്ള കിളികളെ നിങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കും. എറ്റലിനിടയില്‍ വേഗത കൂട്ടാന്‍ പറ്റിയത്, ഒറ്റക്കിളിയെ മൂന്നാക്കി മാറ്റാന്‍ പറ്റിയത്, അങ്ങനെ അങ്ങനെ വിവിധ തരം..

ഈ ഗെയിമിന്റെ ലാളിത്യവും പ്രവചനാതീത സ്വഭാവവും സൌജന്യനിരക്കും തന്നെയാണ് ഇതിനെ ഇത്രയും വലിയ ഹിറ്റാക്കുന്നതില്‍ മുഖ്യപങ്കു വഹിച്ചത്. വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്ന ഗെയിമിന്റെ പ്രചാരം മാധമങ്ങളില്‍ അതിന് വളാരെ വലിയ ഒരു സ്ഥാനം നേടിക്കൊടുത്തു. ഈയടുത്ത് ഒരു ഇസ്രായേലി ടി.വി.ചാനല്‍ ഇസ്രായേല്‍ - ഫലസ്തീന്‍ സമാധാനചര്‍ച്ചകളെക്കുറിച്ച് ശുണ്ഠിക്കിളികളും പന്നിക്കുട്ടന്‍മാരും തമ്മില്‍ ഒരു സമാധാന ചര്‍ച്ച നടന്നാല്‍ എങ്ങിനിരിക്കുമെന്ന് ചോദിച്ചുകളഞ്ഞു! ശുണ്ഠിക്കിളികളെ പ്രധാനപ്രമേയമാക്കി നിരവധി സിനിമകളും ടെലിവിഷന്‍ സീരിയലുകളും വരെ വരാന്‍ പോകുന്നു‌! ആഗോള ഫുഡ്ചെയിന്‍ കുത്തകയായ മക്ഡോണാള്‍ഡ് തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പുതിയ 'ഹാപ്പി മീല്‍സ് ' ഐറ്റത്തിനു ശുണ്ഠിക്കിളികളുടെ പേരാണ് സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്!

ഇപ്പോള്‍ ഈ ഗെയിമിന്റെ പുതിയ പുതിയ വേര്‍ഷനുകളിറാക്കാന്‍ സിംബയനും ഐ-ഓഎസ്സും ആന്‍ഡ്രോയിഡുമെല്ലാം മത്സരിക്കുന്നു. ഒരിക്കല്‍ ശുണ്ഠിക്കിളികളെ കൂട്ടത്തില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ മടികാണിച്ചതിന് ഏറ്റവും പുതിയ angry birds വേര്‍ഷന്‍ മത്സരിച്ച് ഇറക്കിയാണ് സിംബയന്‍ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്തത്.

സ്മാര്‍ട്ട്ഫോണുകളില്ലാത്തവര്‍ക്കും ഈ ഗെയിം കളിക്കാന്‍ അവസരമൊരുക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടുകൂടി വിവിധ പ്ലേസ്റ്റേഷന്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലും(PSP/Playstation3) പേഴ്സണല്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഓപറേറ്റിംഗ് സിസ്റ്റങ്ങളായ മാക്ക്-ഓഎസ്സിലും, നമ്മുടെ മൈക്രോസോഫ്റ്റ് വിന്‍ഡോസിലും വരെ കളിക്കാന്‍ പരുവത്തിലുള്ള വേര്‍ഷനുകള്‍ കമ്പനി ഇറക്കിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

നിങ്ങള്‍ക്കും ഈ കിളികളുടെ രോഷത്തില്‍ പങ്കു ചേരണോ?

വളരെ ലളിതമായ രീതിയ്ല്‍ നിങ്ങളുടെ കമ്പ്യൂട്ടറിലും ഈ ഗെയിം ഇന്‍സ്റ്റാള്‍ ചെയ്യാവുന്നതാണ്. വിന്‍ഡോസ് ഓപ്പറേറ്റിംഗ് സിസ്റ്റമുള്ള കമ്പ്യൂട്ടറാണ് നിങ്ങളുടേതെങ്കില്‍, നിങ്ങളുടെ കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ ഇതു വരെ ക്രോം ഇന്‍സ്റ്റാള്‍ ചെയ്തിട്ടില്ല എങ്കില്‍ ഗൂഗിളില്‍ നിന്ന് ഗൂഗിള്‍ ക്രോം എന്ന വെബ്‌ബ്രൌസര്‍ ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്യുക. അതിനു ശേഷം ക്രോം തുറന്ന് "New Tab" ഓപ്പണ്‍ ചെയ്യുക.
ബ്രൌസര്‍ പേജില്‍ Appsനു കീഴെ വെബ്സ്റ്റോ‌ര്‍ എന്നു കാണാം.
അതില്‍ ക്ലിക്കിയാല്‍ ക്രോം വെബ്‌സ്റ്റോര്‍ പേജിലേക്ക് നിങ്ങള്‍ എത്തും. അവിടെ സെര്‍ച്ച് ബോക്സില്‍ "Angry Birds" എന്നു ടൈപ്പുക.
അതില്‍ കിട്ടുന്ന റിസല്‍ട്ടുകളില്‍ നിന്ന് Angry Birds ആപ്പ്‌ല്‍ ക്ലിക്കുക.
ചിലപ്പോള്‍ നിങ്ങളുടെ ഗൂഗിള്‍ User IDയും paaswordഉം നല്കി ലോഗിന്‍ ചെയ്യാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടേക്കാം. ലോഗിന്‍ ചെയ്യുക. തുടര്‍ന്ന് ലഭിക്കുന്ന പേജില്‍ HD Version, SD Version എന്ന രണ്ടു ബട്ടണുകള്‍ കാണും.
കൂടുതല്‍ ക്ലാരിറ്റിയില്‍ ഗെയിമിംഗ് അനുഭവം ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ HD സെലക്റ്റ് ചെയ്യുക. അതിനു ശേഷം ഗെയിം ലോഡ് ആവാനും ഇന്‍സ്റ്റാള്‍ഡ് ആവാനും കുറച്ചു നേരത്തെ കാത്തിരിപ്പു മാത്രം.

ഓഫ്‌ലൈനായും ഗെയിം കളിക്കാന്‍ സൌകര്യമുണ്ട് എന്നതാണ് മറ്റൊരു പ്രത്യേകത. ഗൂഗിള്‍ ക്രോം തുറന്ന് New Tab എടുത്ത് Angry Birdsല്‍ ക്ലിക്കിയാല്‍ തുടര്‍ന്നും ഗെയിം കളിക്കാന്‍ സാധിക്കും.

ഇനിയും തങ്ങളുടെ മൊബൈല്‍ഫോണുകളില്‍ ഇത് ഇന്‍സ്റ്റാള്‍ ചെയ്യാത്ത സ്മാര്‍ട്ട്മൊബൈല്‍ ഉപഭോക്താക്കള്‍ക്ക് നോക്കിയ ഓവി സ്റ്റോര്‍ വഴി എളുപ്പത്തില്‍ ഇത് ഇ‌ന്‍സ്റ്റാള്‍ ചെയ്യാവുന്നതാണ്. ലിങ്ക് ഇവിടെ.

എന്തായാലും ദശകോടിക്കണക്കിനു ആരാധകരെ സൃഷ്ടിച്ച് ശുണ്ഠിക്കിളികള്‍ മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. Angry Birds ഡിഅഡിക്ഷന്‍ സെന്ററുകള്‍ തുടങ്ങേണ്ടി വരുന്ന കാലം വിദൂരമല്ല എന്നു വേണം കരുതാന്‍.


NB: ഈ ഗെയിം എനിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി തന്ന കൂട്ടുകാരന്‍ സൂരജിനു  കടപ്പാട്...

Tuesday, 26 April 2011

ഉറുമ്പുജാഥ

  എന്റെ വീട്ടില്‍ ഞാന്‍ പേര്‍ത്തും ലാളിച്ചും വളര്‍ത്തിയ ഒരു തത്തമ്മ ഉണ്ടായിരുന്നു. കൂട്ടില്‍ പോലുമിടാതെ രാവിലെ പാലും പഴവും ഉച്ചയ്ക്ക് ഈന്തപ്പഴവും മുന്തിരിജ്യൂസും വൈകീട്ട് ചായയും ബിസ്ക്കറ്റും കൊടുത്ത് അരുമയായി ഞാന്‍ അതിനെ വളര്‍ത്തിപ്പോന്നു. കൂട്ടിലിടാറില്ലെങ്കിലും ഭക്ഷണം കൊടുക്കാനും തൂങ്ങിയാടാനുമുറങ്ങാനും തത്തമ്മയ്ക്ക് സ്വര്‍ണ്ണച്ചങ്ങലകൊണ്ടൊരു ഊഞ്ഞാലും ഞാന്‍ കെട്ടിക്കൊടുത്തിരുന്നു. ഉമ്മറത്ത് പരിചയമില്ലാത്ത ആള്‍ക്കാര്‍ വരുമ്പോള്‍ എന്നെ വിളിച്ചു വരുത്താന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ അതിനു നമ്മുടെ ഭാഷയും പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്തിരുന്നു. കാതിനിമ്പമുള്ള സ്വരത്തില്‍ കിളിക്കൊഞ്ചലുകള്‍ ഉരുവിട്ട് അതെന്നെ കൂടെക്കൂടെ ആനന്ദിപ്പിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്ത വാക്യങ്ങളെല്ലാം തെറ്റാതെ ഉരുവിടുന്ന എന്റെ തത്തമ്മയെക്കാണുമ്പോള്‍ ഒരു റിംഗ്‌മാസ്റ്റര്‍ സര്‍ക്കസ്‌ കൂടാരത്തില്‍ അനുഭവിക്കുന്ന ആത്മസംതൃപ്തി ഞാന്‍ കൈവരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എന്റെ തത്തമ്മയെ എനിക്ക് ജീവനായിരുന്നു.

  ഞങ്ങളും ബഷീറിന്റെ ഭൂമിയുടെ അവകാശികള്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അഭിമാനം കൊള്ളുന്ന ചെറിയ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളും മെലിഞ്ഞതെങ്കിലും ചെമ്പിച്ച് സുന്ദരമായ ഉടലും കറുത്ത് കൊലുന്നനെയുള്ള കാലുകളുമായി ഒരു ഉറുമ്പിന്‍പറ്റവും എന്റെ വീടിന്റെ ഉമ്മറക്കോലായില്‍ ജീവിച്ചുപോന്നിരുന്നു.
സ്വര്‍ണ്ണച്ചങ്ങലയില്‍ അഹങ്കാരത്തോടെയിരുന്നു ഞാലിപ്പൂവന്‍പഴം കൊത്തുന്ന തത്തമ്മയുടെനേര്‍ക്ക് കൂടെക്കൂടെ ഉറുമ്പുകള്‍ സൌഹാര്‍ദ്ദപൂര്‍ണ്ണമായ നോട്ടമയക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീടൊരിക്കല്‍ പഴത്തിന്റെ മധുരം തേടി ചങ്ങലയില്‍ വലിഞ്ഞുകയറിയ ഉറുമ്പിന്‍പറ്റത്തിലെ ഒരു തെമ്മാടിച്ചെക്കനെ കൊത്തിയറുത്തത് മുതലാണ് ഉറുമ്പുകള്‍ തത്തമ്മയെ പേടിയോടെ നോക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്.

  അന്നു വൈകുന്നേരം പതിവുപോലെ ബിസ്കറ്റുകഷണങ്ങള്‍ പൊട്ടിച്ച് കൊടുക്കുന്നടിനിടയില്‍ തത്തമ്മ എന്നോട് ഉറുമ്പുകളുടെ ശല്ല്യത്തെക്കുറിച്ച് പരാതിപറയാനാരംഭിച്ചു. ഞാനും അവറ്റകളെ കൊണ്ട് പൊറുതിമുട്ടിത്തുടങ്ങിയ സമയമായിരുന്നു അത്. എന്റെ ബുക്ക്ഷെല്‍ഫ് മുതല്‍ മിഠായിഭരണി വരെ അന്നംതേടലിന്റെ അധിനിവേശം നടത്തിയും ഉമ്മറക്കോലായിലെ ഉച്ചയുറക്കങ്ങളില്‍ പുറത്തും കവിളിലും കടിച്ച് ഉറക്കം തടസ്സപ്പെടുത്തിയും അവ എന്നെ പൊറുതിമുട്ടിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് കാലം കുറച്ചായിരുന്നു. പിറ്റേന്നു  ചന്തയില്‍ നിന്ന് ഏറ്റവും മുന്തിയ ഉറുമ്പുപൊടിയുടെ മൂന്നു വലിയപാക്കറ്റുമായാണ് ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തിയത്. ബുക്ക് ഷെല്‍ഫിലിട്ട ആദ്യപൊടിപ്പാക്കറ്റ് അപ്പോള്‍ത്തന്നെ ഗുണം കാണിച്ചു. മഹത്മാഗാന്ധിയുടെ സത്യാന്വേഷണപരീക്ഷണങ്ങളുടെ പേജുകളില്‍ നിന്നും നെഹ്‌റുവിന്റെ ഇന്ത്യയേക്കണ്ടെത്തലില്‍ നിന്നും എന്നു വേണ്ട അടുക്കിവെച്ച പുസ്തകക്കൂട്ടത്തിലോരോന്നില്‍ നിന്നും നെഞ്ചുപൊള്ളി നാവു നീട്ടി പുറത്തുചാടി തല വിങ്ങി കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു ഉറുമ്പുകള്‍ ഇല്ലാതാവാന്‍ തുടങ്ങി. ബാക്കി ഇനി നാളെയെന്ന് ഉറക്കെ പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ സന്ധ്യാവന്ദനത്തിനു പോയി. അന്നു വൈകീട്ട് തത്തമ്മ  എനിക്ക് വക്ക വക്ക പാടിത്തന്നു. ഉമ്മറക്കോലായിലെ വിടവുകളില്‍ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് തലനീട്ടി ഉറുമ്പിന്‍പറ്റങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കു‌ വേണ്ടി എന്നോടു സംസാരിക്കാന്‍ അവര്‍ക്കുമാത്രം മനസ്സിലാവുന്ന ഭാഷയില്‍ തത്തമ്മയോട് അലമുറയിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. പാട്ടു നിര്‍ത്തി ഒരു കണ്ണടച്ച് ഞങ്ങള്‍ക്കു മാത്രം മനസ്സിലാവുന്ന ഭാഷയില്‍ തത്തമ്മ എന്നോടു പറഞ്ഞു: "വെച്ചേക്കരുത്, ഒറ്റ എണ്ണത്തെപ്പോലും .."

  പിറ്റേന്നു  കാലത്ത് ഉണര്‍ന്നപ്പോ‌ള്‍ത്തന്നെ ഒരു വലിയ ഉറുമ്പിന്‍പുറ്റത്തിന്റെ നീണ്ടൊരു ജാഥ കണ്ട് കലിതുള്ളി ഉറുമ്പിന്‍പൊടിയുടെ പാക്കറ്റുമെടുത്തു ഞാന്‍ അതിന്റെ തുടക്കമന്വേഷിച്ചു പോയി.

  ഉമ്മറക്കോലായയില്‍ തത്തമ്മ ഉറുമ്പരിച്ചു കിടക്കുന്നു!

  അറിയാതെ ഞാന്‍ പെട്ടന്നൊന്ന് ഞെട്ടി. എന്റെ കാലിനുമേല്‍ക്കൂടി മുകളിലേക്കു കയറിവരികയാണ് ഉറുമ്പുജാഥ!

Friday, 1 April 2011

ഒരു പകലിന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്

ഴുക്കു തീണ്ടിയ കറുത്ത മാനത്തോട്
കലമ്പുകൂടി കത്തിച്ചു തീര്‍ത്ത
ചുവന്ന
ഒരു പകലുണ്ട്.

പൊടിയടര്‍ന്ന പനിക്കാലങ്ങളുടെ
ദുരിതഭാരം കട്ടപിടിച്ച  ശ്വാസകോശം
തണുപ്പു തിന്ന
ഒരു പുലരി.

ഒരുക്കിവെച്ച സ്വപ്നങ്ങളുടെ
നരച്ച വസ്ത്രങ്ങളിലേക്ക്
നിറം പാറ്റി ഉണക്കാനിട്ട
ഒരു വെയില്‍.

പിരിഞ്ഞുപോവാതെ പിടിച്ചുനിന്ന
നിഴലളവുകളുടെ കറുപ്പും തണുപ്പും
ചുരുണ്ടുചെറുതായി
കാല്‍ച്ചുവട്ടിലൊതുങ്ങിപ്പോയ
ഒരുച്ച.

തൂത്തുവെടിപ്പാക്കിയ മുറ്റത്തുനിന്ന്
ഇല്ലിത്തലപ്പുകള്‍ക്കപ്പുറത്തേക്ക് തലനീട്ടിയ
നാലുമണിപ്പൂക്കളെല്ലാം
കാലം തെറ്റാതെ പൂത്തുകായ്‌ച്ച
ഒരു സായാഹ്നം.

ഒടുക്കം,
കരിപിടിച്ച കാവുകളില്‍
കുടിയിരുത്തിയ കാമനകള്‍ക്ക്
വിളക്കുതെളിച്ച്
കനവുകളുടെ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്തേക്ക്
അസ്തമനത്തിന്റെ
ഒരു സന്ധ്യ.