Friday, 1 April 2011

ഒരു പകലിന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്

ഴുക്കു തീണ്ടിയ കറുത്ത മാനത്തോട്
കലമ്പുകൂടി കത്തിച്ചു തീര്‍ത്ത
ചുവന്ന
ഒരു പകലുണ്ട്.

പൊടിയടര്‍ന്ന പനിക്കാലങ്ങളുടെ
ദുരിതഭാരം കട്ടപിടിച്ച  ശ്വാസകോശം
തണുപ്പു തിന്ന
ഒരു പുലരി.

ഒരുക്കിവെച്ച സ്വപ്നങ്ങളുടെ
നരച്ച വസ്ത്രങ്ങളിലേക്ക്
നിറം പാറ്റി ഉണക്കാനിട്ട
ഒരു വെയില്‍.

പിരിഞ്ഞുപോവാതെ പിടിച്ചുനിന്ന
നിഴലളവുകളുടെ കറുപ്പും തണുപ്പും
ചുരുണ്ടുചെറുതായി
കാല്‍ച്ചുവട്ടിലൊതുങ്ങിപ്പോയ
ഒരുച്ച.

തൂത്തുവെടിപ്പാക്കിയ മുറ്റത്തുനിന്ന്
ഇല്ലിത്തലപ്പുകള്‍ക്കപ്പുറത്തേക്ക് തലനീട്ടിയ
നാലുമണിപ്പൂക്കളെല്ലാം
കാലം തെറ്റാതെ പൂത്തുകായ്‌ച്ച
ഒരു സായാഹ്നം.

ഒടുക്കം,
കരിപിടിച്ച കാവുകളില്‍
കുടിയിരുത്തിയ കാമനകള്‍ക്ക്
വിളക്കുതെളിച്ച്
കനവുകളുടെ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്തേക്ക്
അസ്തമനത്തിന്റെ
ഒരു സന്ധ്യ.

13 comments:

  1. ബിംബങ്ങളെല്ലാം ഉള്‍ക്കൊണ്ടോയെന്നുറപ്പില്ല.വായന കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കാരണമില്ലാതെ ഒരു വേദന/നഷ്ടബോധം മനസ്സില്‍ അവശേഷിക്കുന്നു,ചവച്ചിട്ടും തീരാതെ ചൊറയാക്കുന്ന ഒയലിച്ചയുടെ മട്ടില്‍.

    ReplyDelete
  2. ആദ്യകമ്മന്റ് ഇട്ടതിതിന് ശേഷമാണ് പോസ്റ്റിലെ ചിത്രങ്ങള്‍ ലോഡായി വന്നത്.നഷ്ടബോധം വരികളില്‍ നിന്നൂറിയത് കാരണമില്ലാതെയല്ല എന്ന് ബോധ്യായി.

    ReplyDelete
  3. കലാലയജീവിതത്തിന്റെ ഉദയവും അസ്തമയവും നന്നായി അവതരിപ്പിച്ചു.

    ReplyDelete
  4. നല്ല കവിത,ഇഷ്ടമായി..

    ReplyDelete
  5. നന്നായിരിക്കുന്നു മാഷെ
    ആശംസകള്‍

    ReplyDelete
  6. നന്നായി..........ഒരു പുലരി.ഒരു വെയില്‍.ഒരുച്ച.ഒരു സായാഹ്നം.ഒരു സന്ധ്യ... ഇനിയും എഴുതുക

    ReplyDelete
  7. super....... valareyatikam ishtapettu.......

    ReplyDelete
  8. pakalinte ormma ishttappettu.
    abhinandanagal. iniyum ezhuthu.

    ReplyDelete
  9. കൊഴിഞ്ഞു പോയ നാലു വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒരിമവെട്ടടമെങ്കിലും തിരിച്ചു വന്ന പോലെ...

    ReplyDelete
  10. @ഒടുക്കം,
    കരിപിടിച്ച കാവുകളില്‍
    കുടിയിരുത്തിയ കാമനകള്‍ക്ക്
    വിളക്കുതെളിച്ച്
    കനവുകളുടെ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്തേക്ക്
    അസ്തമനത്തിന്റെ
    ഒരു സന്ധ്യ....@

    ഇത് സാക്ഷാൽ കവിത തന്നെ...!

    ReplyDelete